2010 | 
Op 16-jarige leeftijd vluchtte hij naar Nederland. Maar Afghanistan verdween niet uit de gedachten van Arash Kargar (27). Met zeven andere Afghaanse studenten begon hij drie jaar geleden stichting Paymaan. Onlangs keerde hij voor het eerst terug naar zijn vaderland en bezocht de door zijn stichting gesteunde kinderen.
‘Wat zijn de buurlanden van Afghanistan?’ Vragend kijkt Arash naar de 10-jarige Zainab die verlegen haar bruine ogen neerslaat. In het huisje in een buitenwijk van Kabul houdt iedereen zijn adem even in. ‘Pakistan, Iran en Uruzgan’, zegt het meisje dan zachtjes. Glimlachend legt Arash in vloeiend Dari uit dat Uruzgan een provincie is. Dan bekijkt hij haar schoolresultaten. ‘Vierde van de klas. Goed zo!’ Zainab straalt. Vier jaar geleden kwam haar vader om bij een bomaanslag. Het gezin trok in bij opa. Maar net als het merendeel van de duizenden Afghaanse weduwen lukte het Zainab’s moeder niet om werk te vinden. Ze dreigde haar oudste dochter van school te halen zodat die voor inkomen kon zorgen. Maar stichting Paymaan schoot te hulp. Sindsdien ontvangt Zainab maandelijks een donatiebedrag van veertig euro met als voorwaarde dat ze naar school blijft gaan. “Het is niet veel geld, maar voldoende om van te eten. Met werken zou ze niet meer verdienen”, legt Arash uit. De vier tientjes worden meestal opgehoest door donatieouders in het Westen. Die verbinden zich minstens een jaar aan een kind en worden op hun beurt over zijn of haar leven op de hoogte gehouden.
“Veel kinderen in Afghanistan zijn kostwinnaar; hun ouders verdienen te weinig of zijn er simpelweg niet meer”, legt Arash uit. “Door niet naar school te gaan komt er geen verbetering in hun leven maar evenmin in de Afghaanse samenleving. Dat willen wij doorbreken - zij het op kleine schaal.” De studenten noemden hun stichting niet voor niets Paymaan, Dari voor belofte. “Wij beloven dat de donaties puur en alleen naar de kinderen gaan. Wij werken allemaal op vrijwillige basis. Zo hebben we bij de start ieder 75 euro ingelegd voor de notariële registratie en de website. Maandelijks betalen we 5 euro voor printkosten. In Afghanistan checkt een controleur of de kinderen hun bijlage krijgen en naar school gaan. Erg belangrijk aangezien vele hulporganisaties alleen al tienduizenden euro’s opmaken aan hun in Afghanistan gestationeerde westerse adviseurs.”
Inmiddels worden 21 kinderen geholpen. Gemakkelijk verloopt dat meestal niet. “We wilden een 11-jarig meisje – Nahieda - adopteren. Haar vader is overleden, haar moeder ernstig ziek en haar broer blind door een ongeluk met een landmijn. Nahieda moest elke dag met haar broer mee bedelen. Na uitgebreid overleg hebben we afgesproken dat ze voor en na schooltijd met haar broer meegaat.” www.paymaan.nl
Tekst: Andrea Dijkstra
Beeld: Jeroen van Loon
Reageer
Reacties
Print