2010 | 
Remi Doomernik zit op een muurtje en kijkt tevreden uit over de roodgroene heuvels van de hooglanden. Achter haar verrijst een hotel, met het huis waar de Nederlandse sociologe/antropologe de komende jaren gaat wonen.
Doomernik kwam in Madagaskar terecht als reisleidster voor reisorganisatie Baobab. “Het was liefde op het eerste gezicht”, zegt ze. In het stadje Ambositra raakte ze bevriend met de plaatselijke hotelhoudster en deze vrouw bleek, samen met de lerares van het buurtschooltje, voor een aantal probleemkinderen te zorgen. “Ik begon Madagaskar steeds leuker te vinden en tussen de reizen door bleef ik vaak in Ambositra om de vrouwen te helpen.” Het project ontwikkelde zich snel. “Ik wilde altijd al iets doen in ontwikkelingssamenwerking. Twee vriendinnen in Nederland zeiden ‘als jij een project begint, dan willen wij je wel helpen’.” Doomernik en haar vriendinnen richtten in 2002 stichting Madalief op. “We hadden de tijd mee. In Nederland groeide de economie en verantwoord ondernemen werd populair. Het was toen makkelijker om fondsen te werven.”
In 2003 bouwden ze het eerste huis en tegen 2006 had Madalief een tweede huis waar nu een vijftigtal kansarme kinderen en zes alleenstaande moeders wonen. De plaatselijke school kreeg een extra klaslokaal en een kleuterklas en arme families ontvangen voedsel - en medische hulp. Alleen het dit jaar gaat het moeilijk. Er heerst een politieke crisis op Madagaskar. In maart vond er een staatsgreep plaats. “Wij wilden wc’s aanleggen in de buurt, maar dat was maandenlang onmogelijk. De mensen in de stad waren zo verdeeld over de politieke problemen, dat je ze niet samen in één kamer kon krijgen voor een vergadering.”
Veel moeilijker dan huizen bouwen is het omgaan met de sociale problemen van de kinderen en hun ouders. “We proberen de kinderen zo lang mogelijk in hun eigen families te houden, maar soms is dit onmogelijk. We hebben zes broertjes en zusjes in het huis. Hun moeder is altijd dronken. Hun vader is doof en blind en bedelt op straat. De Malagasy zijn echter erg trots en geven niet maar zo hun kinderen weg. Soms kom je er ook achter dat er nog andere familieleden zijn die voor de kinderen kunnen zorgen, een oma of een tante. Dan plaatsen we het kind daar en steunen we de familie met rijst. Bij zulke beslissingen werken we altijd samen het hoofd van de wijk.”
Nu de kinderen gevoed en geschoold worden, stuitte Doomernik op het volgende probleem: hun toekomst. De kinderen krijgen dan wel een opleiding, maar daarna is er geen werk voor ze. Met steun van onder andere subsidieloket Impulsis, bouwt Doomernik nu een guesthouse in het naburige Antsirabe, een grotere toeristenplaats. Er komen slaapzalen voor de kinderen, want die komen straks in het guesthouse vakantie vieren. De grotere kinderen kunnen er werkervaring opdoen. In 2010 hoopt Doomernik van start te gaan met de onderneming. “Alles wat we hier verdienen, kunnen we dan weer gebruiken voor de stichting”, zegt ze. “Wij zoeken toeristen die geïnteresseerd zijn om mensen te helpen. Ik zag dat al in de tijd dat ik zelf reizen leidde. De deelnemers gaven mij vaak hun overgebleven geld, omdat ze wisten dat ik kinderen hielp. Nu kunnen ze mijn stichting steunen door hier te komen overnachten. Zo lang ze zich maar realiseren dat het hier straks niet wordt gerund door professionele hotelmanagers, maar door kansarme jongeren die hierdoor een betere toekomst krijgen.”
www.madalief.nl
Reageer
Reacties
Print