Dara Faizi (21) is, vermoedt hij, de enige komiek van Afghaanse origine in Europa. Zijn afkomst gebruikt hij als unique selling point: “Mensen plakken nou eenmaal graag labeltjes.”

“Vorig jaar heb ik een oudejaarsconference verzorgd voor de Nederlandse militairen in Uruzgan.
Toen we met een jeep langs de rand van het kamp reden, keken kinderen door het hek naar mij met een blik van: ‘Hé, jij lijkt op ons!’. Heel confronterend, want ik ging gewoon weer lekker naar huis, naar Nederland. Je moet er geweest zijn om te beseffen hoe het in Afghanistan is. Ik zou het leuker willen formuleren – het is toch mijn vaderland – maar het gaat er echt middeleeuws aan toe. Gelukkig worden er kleine stapjes vooruit gemaakt. In Kamp Holland zag ik een documentaire over de Afghaanse Idols. Wat ik heel mooi vond: in de finale stonden twee mannen en een vrouw. Die vrouw zong zó slecht. Maar ik was enorm trots dat ze daar stond! Dat is een beginnetje, een weg naar vooruitgang. Schitterend.
Het zou echt zonde zijn als de Nederlanders nu uit Uruzgan weggaan. Ze hebben ontzettend veel kennis over dat gebied. Daarmee kunnen ze in de toekomst maatschappelijke organisaties helpen het land op te bouwen. Afghanistan is nog niet klaar om het zelf te doen. Er zouden onmiddellijk weer etnische oorlogen uitbreken. Want die etnische strijd, dat is toch een beetje het verhaal van Afghanistan. Zelf heb ik geen herinneringen aan mijn geboorteland. Ik ben er sinds mijn eerste jaar weg. Via Moskou en Tadzjikistan belandde ik met mijn ouders in Nederland. In het asielzoekerscentrum ontmoetten we andere Afghanen. Zij kwamen uit het zuiden, wij uit het noorden. Meteen ging het erover of wij wel ‘echte’ Afghanen waren. Kom je net uit een oorlogsgebied, ga je kibbelen over wie het meest Afghaans is!
Die hele geschiedenis van conflicten heeft ook de Afghaanse humor beïnvloed. Afghanen maken vaak gitzwarte grappen over hun ellende. Om afstand te creëren, denk ik. Als het slecht gaat met een land, gaat de komedie er in ieder geval op vooruit. Dat zie je in Nederland ook, nu met de crisis. Maar stand-uppen, zoals ik doe, zit niet echt in de Afghaanse aard; alle cultuuruitingen zijn immers jarenlang de kop ingedrukt.”